Names written in heaven

"Przyglądałem się ulicy. Kahn pobiegł za moim wzrokiem. 

- Czy to jest to samo miasto? - zapytał. - Teraz, kiedy mówi pan już o wiele lepiej?

- Przedtem było ono obrazem i pantomimą, obecnie jest już reliefem. Posiada wypukłości i zagłębienia. Przemawia i coś się z tego rozumie. Jeszcze niewiele, i to się przyczynia do nierealności sytuacji. Przedtem każdy kierowca taksówki wydawał się sfinksem, każdy sprzedawca gazet-zagadka świata. Jescze i teraz byle kelner wydaje mi się małym Einsteinem, ale Einsteinem, którego ja już rozumiem - jeżeli oczywiście nie rozprawia o fizyce i matematyce. Zachwycenie trwa dopóty, dopóki się niczego nie potrzebuje. Jeżeli jednak o coś się zabiega, zaczynają się trudności i z wyżyn swych filozoficznych marzeń spada się do poziomu opóźnionego w rozwoju dziesięciolatka."

Remarque, Cienie w raju.

When you return to your homeland and start to speak in mothertongue you can sense the banality of words, their transparency - you are aware that most of them are meaningless and you repeat the same phrases just because you are used to them; they are easy to pronounce, sound even so obscene and ridiculous that you are surprised when speaking them. Maybe that's why I like to stay abroad, far away from mothertongue. Speaking your language always brings too many thoughts that might be not filtered by your language. But when using your second language - the one you have learnt for months, years or the one you start to speak - you always start with simple thoughts, ideas that give you the grounding for more advanced thinking. Once you have built that surrounding around you - surrounding built on words and images that reside mostly in people's minds, the people with whom you speak, then after having built that scaffold you can try and really tell them something really interesting. Like simple but powerful "I love you".